مقدمه: با رشد شتابان شهرنشینی، مسئله مسکن به یکی از چالش‌های عمده اجتماعی، کالبدی و زیست‌محیطی تبدیل شده است. با توجه به اهمیت مسکن در ساختار شهرهای امروزی و زندگی شهروندان توجه به اصول توسعة پایدار در جهت عدالت فضایی و اجتماعی و ساختار کالبدی شهرها، مطلوبیت کمی و کیفی کاربری‌ها به‌ویژه کاربری مسکونی و مقولة مسکن امری مهم است.

هدف: هدف پژوهش حاضر تحلیل فضایی شاخص های کمی مسکن پایدار در محلات شهر اردبیل می‌باشد.

روش‌شناسی: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت توصیفی – تحلیلی می‌باشد. گردآوری اطلاعات به‌طور کلی از روش‌های کتابخانه‌ای و اسنادی از قبیل سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال 1395 می‌باشد. برای تجزیه و تحلیل داده‌های از نرم‌افزار Arc Catalog برای آماده‌سازی داده‌ها و از مدل تحلیل سلسله مراتبی (AHP) برای وزن‌دهی معیارها و برای ارزیابی پایداری شاخص‌های کمی مسکن از مدل تودیم و از مدل موران برای سنجش افتراق فضایی استفاده شد.

قلمرو جغرافیایی: محدوده مورد مطالعه شهر اردبیل می باشد

یافته‌ها: یافته‌ها حاصل از پژوهش نشان می‌دهد که که محله گازران با رتبه اول دارای پایداری خیلی زیاد می‌باشد. این در حالی است که محله گلمغان از پایداری خیلی کم برخوردار است. ﺑﺮاﺳﺎس ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺪل ﻣﻮران، ﺗﻮزﻳﻊ ﻓﻀﺎﻳﻲ ﭘﺎﻳﺪاری ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎی ﻛﻤﻲ ﻣﺴﻜﻦ در محلات شهر اردبیل از الگوی خوشه‌ای تبعیت می‌کند که نشان‌دهندة نابرابری فضایی در محلات 13گانه شهر اردبیل می‌باشد.

نتیجه‌گیری: بنابراین جهت اقدامات لازم به‌منظور کاهش نابرابری‌های فضایی کمیت مسکن در محلات شهر اردبیل، تدوین برنامه مدون براساس عدالت فضایی برای کاهش نابرابری‌های آن امری ضروری به‌نظر می‌رسد.