تحلیل و سطح‌بندی درجه توسعه‌یافتگی شهرستانهای استان کرمانشاه

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

2 کارشناسی ارشد جغرافیا وبرنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، زاهدان، ایران.

چکیده

توزیع متعادل امکانات و خدمات، گامی در جهت از بین بردن تفاو­ت­های ناحیه­ای و پراکندگی متناسب جمعیت در سطح منطقه است. توسعه متعادل و متوازن فضاهای جغرافیایی، نیازمند بررسی دقیق و همه جانبه مسایل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و شناخت بهتر نیازهای جامعه و بهبود آنهاست. به همین جهت از جمله معیارهای معمول در برنامه­ریزی منطقه­ای، سطح­بندی نواحی بر اساس برخورداری از شاخص­های مختلف توسعه است. در پژوهش حاضر سعی شده با بهره­گیری از تکنیک تاکسونومی و با استفاده از تعداد 42 شاخص توسعه در زمینه­های اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، بهداشتی و درمانی به تعیین و تحلیل سطوح توسعه شهرستان­های استان کرمانشاه پرداخته شود. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و روش انجام آن، توصیفی- تحلیلی می­باشد. یافته­های پژوهش نشان می­دهد که بین شهرستان­های استان به لحاظ شاخص­های توسعه اختلاف و نابرابری وجود دارد و نتیجه به کارگیری مدل تاکسونومی، شهرستان­ها­ را در 5 سطح بسیار برخوردار، برخوردار، تا حدودی برخوردار، محروم و بسیار محروم قرار داده که در سه سطح اول هیچ شهرستانی جای نگرفته و شهرستان­های­ صحنه، کنگاور، پاوه و قصرشیرین در سطح محروم و شهرستان­های سنقر، هرسین، کرمانشاه، دالاهو، گیلانغرب، اسلام آباد غرب، روانسر، جوانرود، سرپل ذهاپ و ثلاث باباجانی در سطح بسیارمحروم قرار گرفته­اند. همچنین نتایج نشان می­دهد که 5/28 درصد شهرستان­ها در سطح محروم و 5/71 درصد شهرستان­ها در سطح بسیار محروم قرار گرفته­اند. در پایان نیز  پیشنهاداتی جهت بهبود وضعیت نواحی محروم ارائه گردید. درکل نتایج؛ نشان دهنده محرومیت نسبی شهرستانها را دارد و این ایجاب می کند که برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان توجه بیشتری به این استان بویژه شهرستانهای با درجه محرومیت بیشتر داشته باشند.

کلیدواژه‌ها