عوامل مؤثر بر توسعه گردشگری در روستاهای ساحلی استان سیستان و بلوچستان (مطالعه موردی: روستای تیس- شهرستان چابهار)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی تهران، تهران، ایران (پژوهشگر جهاد دانشگاهی واحد لرستان)

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی توریسم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران

3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

4 دانش آموخته کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه گلستان، گلستان، ایران

چکیده

روستای تیس از توابع شهرستان چابهار با توجه به توانایی­های بالقوه گردشگری که دارد، با محدودیت­ها و موانعی روبرو می­باشد که شناخت و رفع آن­ها بر توسعه گردشگری این روستا تاثیر بسزایی خواهد داشت. از موانع گردشگری این روستا می­توان به بحث تبلیغات رسانه­های عمومی اشاره نمود. رسانه­های جمعی علاوه ­بر اینکه هیچ­گونه تبلیغی در زمینه­ی گرشگری محدوده مورد مطالعه انجام نمی­دهند، با بد جلوه نشان دادن از لحاظ امنیتی باعث کاهش ورود گردشگران به محدوده شده اند. عدم توجه دولت به بخش سرمایه­گذاری، تخریب آثار تاریخی، نبودن امکانات رفاهی و کمبود نیروی متخصص در این امر از مشکلات و موانع دیگر توسعه گردشگری در محدوده مورد مطالعه می­باشد. نبود امکانات رفاهی­اقامتی، نامناسب بودن تجهیزات بهداشتی و کمبود مراکز خدمات رسانی گردشگری از جمله عوامل سوء دیگر نیز می­باشد. با توجه به ضعف­هایی که بیان شد، این محدوده دارای توان­های مناسب گردشگری می­باشد که در صورت رفع موانع موجود و ارائه­ی تجهیزات و خدمات گردشگری، این محدوده می­تواند پذیرای تعداد قابل توجهی از گردشگران باشد و لازم است به همه­ی فعالان حاضر در عرصه­ی صنعت گردشگری برای طرح، اجرا و تداوم کارکردهای گردشگری فرصت مشارکت داد.

کلیدواژه‌ها